نفسهایم برای تو هست هی دلیل زنده بودنم

من فکرشم نمیکردم که تو هم منو رها کنی.  بدون که زخمی که به من زدی.

                    این زخمی بود که با گفتن دوستت دارم الکی منو بازیچه خودت کردی

وقتی قاعده بازی دیگر می شود

                         شاید دیگر آفتاب از شرق طلوع نکند...

این رسم بازی است...

                         باید پذیرفت

                                      شاید هم باید عادت کرد ...

و من

رها از نگاه بودن

به انتظار معجزه باران

تنها کنج حصار دل اشک می ریختم

و آسمان

در سکوت مبهم ابرها

برای باران التماس می کرد

ضجه هایم فریاد می شد

درونم مبارزه را شروع کرد

جنگ سکوت ، جنگ فریاد

ابرها پچ پچ کردند

گویی نقشه می کشیدند

صداها مرا رنج می داد

ابرها به خود بالیدند

آسمان سیاه شد

ابرها غریدند

آسمان بی تاب شد

من ترسیده بودم

و ناگهان آسمان

به خود لرزید

باران بارید

به اجبار یک ترس

به اجبار یک تردید

باران بارید

و صدای من در اندوه باران گم شد...

خدایا!

به دور از این همه هیاهویی که گاهی خفه ام می کند،

به دور از گوش و چشم نا محرمان،

پاسخ همین یک سوالم را بده.

من کجای کارم!؟

مي تراود مهتاب
مي درخشد شب تاب
نيست يك دم شكند خواب به چشم كس وليك
                                            غم اين خفته چند
                                                                      خواب در چشم ترم مي شكند
نگران با من استاده سحر
صبح مي خواهد از من
كز مبارك دم او آورم اين قوم به جان باخته را
بلكه خبر
در جگر ليكن حساري
     از ره اين سفرم مي شكند
        نازك آراي تا ساق گلي
   كه به جانش كشتم
   و به جان دادمش آب
   اي دريغا به برم مي شكند.
دست ها مي سايم
             تا دري بگشايم
                       بر عبث مي پايم
                                 كه به در كس آيد
                                           در و ديوار به هم ريخته شان
                                                      بر سرم مي شكند

اگر می خواهی ببینی که دیگران نسبت به تو چه احساسی دارند,ببینید خود چه احساسی نسبت به خود دارید.زیرا دیگران وقتی در تو نگاه میکنند, نسبت به تو آن احساسی را دارند, که تو نسبت به خود داری .

اما و اما و اما ... بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید

زمين عاشقانه از درد سخن گفت، انگار با درد در فاصله ای از زمان، شايد سکوتی از هزار هزار لحظه فرياد، گره می خورد که چونين کوهها برخاستند، آب در آيينه هستی از آسمان غزلی تازه سرود و ابرها نوشتند درد را با خامه نيلی در قهقرای دلشان، با باد رفتند و يکروز گريستند، سايه ای ماندند، تا حايلی باشند نور را، که بگويند از او...
زمين بهانه ای شد برای رفتن، و اشک، سند سرگشتگی آدم همچنان باقی ماند ، آه دليلی شد بر حسرت، بر دل کندن.
حتما جايی هم هست که زمين خدا تمام شود!
يکبار خاک، خواستگاه دل آدمی خيس شد، عاشق شد و غريبانه به هر جا تنها شد حتی در وطنش، و تورا پيدا کرد، خواست تنها نماند که صدايت کرد...

نگاه ِ مهرتان ، جان بخش چون خورشيد

به روي لحظه هاي من درخشيده ست

به جانم نيروي گفتار بخشيده ست .

صفاي مهرتان را ، با سراپاي وجودم

با تمام تار و پودم ،

مي پذيرم ، مي برم با خويش .

مرا تا جاودان سر مست خواهد كرد ،

بيش از بيش

*

صفاي مهرتان ، همواره بر من مي فشاند نور

اگر از جان من ، يك ذره ماند در جهان ،

در كهكشاني دور ...

اگر در كهكشاني دور ،

دلي ، يك لحظه در صد سال ،

ياد ِ من كند بي شك ،

دل من ، در تمام لحظه هاي عمر ،

به يادش مي تپد ، پر شور .

*

من اينك ، در دل اين كهكشان نور

اين منظومه هاي مهر

اين خورشيد هاي بوسه و لبخند ،

اين رخسارهاي شاد ،

شكوه ِ لطفتان را ، با كدامين عمر صد ساله ،

پاسخ توانم داد ؟

*

مرا اين دست هاي گرم

اين جان هاي سرشار از صفا

يك عمر پرورده ست .

دلم ‌، نور و عطر ِ اين محبت هاي رنگين ،

زندگي كرده ست .

دیگر نایی نمانده که تلاش کنم

با من بمان

حرف بزن

دلتنگ صدایت هستم

میخواهم ببینمت

میخواهم ببوسمت

دیگر این واژه ها را از زبانم نمیشنوی

حتی

اگر آرزوهای جوانیم را با خود به گور ببرم

دیگر از تو چیزی نمیخواهم

خدایا

بگذار تنها بمانم

تنها بمیرم

ولی نگذار بار دیگر از او تمنایی داشته باشم

عشق هم یه نوع سفره
هم بازنده داره هم برنده
من با باختنم بردم
اینم یه نوع از خود گذشتنه

 تنهایی به ندای قلبم می اندیشیدم که این چنین تنهاست

هرگز نخواستم كه به داشتن تو عادت بكنم   بگم فقط مال مني به تو حسادت بكنم

اينقدر ظريفي كه با يك نگاه هرزه ميشكني  اما تو خلوت خودم تنها فقط مال مني

تو پاك ساده مثل خواب حتي با بوسه ميشكني  شكل همه آرزوهام تجسم خواب مني

ترسم  اينه كه رو تنت جاي نگاهم بمونه  يا پيشه چشات غبار آهم بمونه 

تیک تاک

ازش پرسیدم : منو دوست داری

گفت : اره

گفتم : چقدر ؟

گفت : اندازه تمام ستاره های دنیا

به اسمان نگاه کردم .......................ابری بود ......

چشمات ترنم یه خاطراست

این آخرین آپدیت من بود. دیگه این دنیای بلاگستان هم با تمام زیباییش من رو راضی نمی کنه.خسته شدم و می خوام برم که دنیای دیگه ای بسازم.از تمام شما دوستان عزیزم ممنونم که همیشه همراه من بودید.اسم نمیارم چون همه ی شما واقعا گلید.تنها چیزی که می تونم بگم اینه که از همتون ممنونم و براتون آرزوی موفقیت دارم.

خواهر کوچکم  از من پرسید

پنج وارونه چه معنی دارد؟

من از او خندیدم

کمی آزرده و حیرت زده گفت

روی دیوار و درختان دیدم

باز هم خندیدم

گفت دیروز خودم دیدم

که مهران پسر همسایه

پنج وارونه به مینو می داد

آنقدر خنده ورم داشت که طفلک ترسید

بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم

بی گمان وقتی که باریدن بی وقفه ی درد

سقف کوتاه دلت را خم کرد می دانی

پنج وارونه چه معنا دارد

رفت و سیبی آورد

نصف کرد و من خیره به آن نیمه به نجوا گفتم

نکند شاید خنده گلهای خدا را چیدم

خیره بر نیمه ی گندیده ی خود خندیدم

                    ...

عشق ، تو سر چشمه از كجا مي گيري ؟
 

عشق ، تو سر چشمه از كجا مي گيري ؟ از كجا مي جوشي كه چنين خروشاني؟!
چرا رهايم نمي كني ؟ چرا فراموشم نمي كني؟!
اين درست است كه بي اجازه وارد قلبم شدي ، قلبم را ربودي و وداع نكرده رفتي ؟!
تو را مكافات چيست؟
عشق ،  نمي گويم چرا آمدي ؟ نمي گويم چرا رفتي ؟ اما مي پرسم از تو، چرا بي وفايي ؟
نمي دانم چرا هنوز مي جويمت.
واي چه قدر احمقم  كه دوباره فرا مي خوانمت.
گناه از من نيست.
گناه از توست ، كه خود را آراسته اي و دلفريبي مي كني.
گناه از توست ، كه دل در مقابل تو مي لرزد و خود را مي بازد.
مطمئن باش كه فردا شكايتت را خواهم كرد.
ببينم باز هم مي تواني دلفريبي كني ! به خدا اگر بتواني.
خوشحالم كه فردا مفري براي تو نيست.
فردا بايد پاسخ دهي گناهي را كه امروز كرده اي.

برای روز میلادِ تنِ من نمی خواهم پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگو با من که با من زنده هستی ، بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی آغاز روز بودن من ، مذار پایان این احساس شیرین

بشه بی تو غم فرسودنه من

بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خوام از گلای سرخ و آبی ، برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزشهای ایثارِ محبت ، به پایم اشک خوشحالی بباری

بِذار آن ساقی دستای تنهام ، بگیره ای حُرم گرما بر سَر من

بِذاربا تو بسوزه جسمِ خستم ، ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده موندن ، بکش دسته نوازش بر سر من

به تن کُن پیرهنی رنگ محبت ، اگه خواستی بیایی دیدن من

اگه خواستی بیایی دیدن من ، اگه خواستی بیایی دیدن من

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی آغاز روز بودن من ، مذار پایان این احساس شیرین

بشه بی تو غم فرسودنه من

بشه بی تو غم فرسودن من

اگرچه كوچه های اعتماد بن بست اند و در های عاطفه هميشه بسته...
و دست های نياز هماره بر درگاه اين و آن  دراز...
به اعتبار شانه های تو راه می پيمايم در اين تاريكی محض...
چرا كه جز خلوت آغوشت را ماوا نمی بينم و به جز درگاه تو دری ديگر را نمی كوبم.
چه بسيار سودای يار كه به اندك بهايی فروختيم و چه كم عشقی كه اين ميانه گذارديم...
چون پيمانه های نجابت تهی بود و مجمر شهوت پر...
و دوست واژه ی غريبی است كه اين روزها خريداری ندارد.
 ولی من .......
                      به اعتبار شانه های تو.........
                                              هنوز هم زنده ام و می خواهم با تو بمانم .......